Дар шароити муосири ҷаҳони пуртазод, ки равандҳои сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангӣ бо суръати баланд тағйир меёбанд, нақши роҳбарии устувор ва хирадмандона барои ҳар як давлат муҳимтар мегардад. Ҷумҳурии Тоҷикистон низ дар ин ҷараёни ҷаҳонӣ бо роҳбарии Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, тавонист мавқеи устувор ва сиёсати мутавозини худро ҳифз намояд. Сиёсати ӯ бар пояи хирад, таҳаммул, ва ҳифзи манфиатҳои миллӣ асос ёфта, ба таври воқеӣ Тоҷикистонро ба яке аз намунаҳои давлатдории устувор дар Осиёи Марказӣ табдил додааст.
Хирадмандии сиёсати Пешвои миллат, пеш аз ҳама, дар қобилияти ӯ барои мутобиқ намудани сиёсати дохилӣ ва хориҷӣ ба шароити тағйирёбандаи ҷаҳонӣ таҷассум меёбад. Бо дарки амиқи вазъи геополитикӣ ва иқтисодии минтақа, роҳбари давлат тавонист сиёсати хориҷиро бар пояи дӯстӣ, ҳамкорӣ ва ҳамзистии осоишта бо кишварҳои ҳамсоя ва шарикони стратегӣ бунёд кунад. Тоҷикистон имрӯз дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати фаъол, сулҳдӯст ва ҷонибдори ҳамкорӣ шинохта шудааст.
Дар самти сиёсати дохилӣ, Пешвои миллат тавассути ислоҳоти пайдарпайи иқтисодӣ ва иҷтимоӣ, тавонист заминаи рушди устуворро фароҳам оварад. Барномаҳои рушди миллӣ, ки бо назардошти талаботи замон ва ниёзҳои ҷомеа таҳия шудаанд, ба афзоиши истеҳсолот, рушди инфрасохтор, дастгирии соҳаҳои маорифу илм ва боло бурдани сатҳи зиндагии мардум равона шудаанд. Дар шароите ки ҷаҳони муосир бо буҳронҳои иқтисодӣ, тағйироти иқлим ва таҳдидҳои амниятӣ рӯбарӯ аст, Тоҷикистон бо роҳбарии оқилонаи Пешвои миллат тавонистааст тавозуни сиёсӣ ва иҷтимоиро ҳифз намояд.
Ҷанбаи муҳими роҳбарии хирадмандона дар он аст, ки Пешвои миллат на танҳо ба таҳкими иқтисод, балки ба эҳёи арзишҳои миллӣ ва фарҳанги тоҷикон таваҷҷуҳи ҷиддӣ зоҳир намудааст. Ҳифзи забони давлатӣ, рушди илм ва фарҳанг, эҳёи меъроси таърихӣ ва тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи худшиносӣ ва ватандӯстӣ аз самтҳои асосии сиёсати ӯ маҳсуб меёбанд. Ин муносибат имкон медиҳад, ки ҷомеаи тоҷик дар баробари ҷаҳонишавӣ, ҳувияти миллии худро нигоҳ дорад.
Дар маҷмӯъ, роҳбарии хирадмандонаи Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон дар замони таҳаввулоти ҷаҳонӣ намунаи барҷастаи идоракунии босалоҳият ва оянданигар мебошад. Ӯ тавонист дар шароити мураккаби сиёсиву иқтисодӣ роҳи устувори рушди миллиро муайян ва татбиқ намояд, ки ба оромӣ, пешрафт ва устувории давлати тоҷикон асос гузошт.
Бо мурури замон ва таҳаввулоти ҷаҳонӣ, масъалаҳои амният, иқлим, муҳоҷират ва рушди устувор барои аксари давлатҳо ба мушкилоти ҷиддӣ табдил ёфтанд. Дар ин замина сиёсати Пешвои миллат дар самти ҳифзи манфиатҳои миллӣ ва таъмини амнияти минтақавӣ аҳамияти калидӣ дорад. Тоҷикистон, ки дар минтақаи стратегӣ ҷойгир аст ва бо кишварҳои гуногуни дорои манфиатҳои сиёсӣ ҳаммарз мебошад, бо роҳбарии оқилона тавонист сиёсати хориҷии бисёрсамтӣ ва мутавозинро пеш барад. Пешвои миллат бо дарки амиқи воқеиятҳои ҷаҳонӣ тавонист муносибатҳои баробар ва мутақобилан судмандро бо қудратҳои бузург, созмонҳои байналмилалӣ ва ҳамсоягон ба роҳ монад, ки ин барои таҳкими истиқлолияти сиёсиву иқтисодӣ замина гузошт.
