Дар ҷомеаи имрӯза яке аз масъалаҳои муҳим ва ташвишовар паҳншавии ифротгароӣ ва бегонапарастӣ ба ҳисоб меравад. Ин падидаҳо метавонанд ба суботи ҷомеа, амният ва ҳамдигарфаҳмии байни мардум таъсири манфӣ расонанд. Барои ҳамин, пешгирӣ аз чунин…
Дар ҷомеаи имрӯза яке аз масъалаҳои муҳим ва ташвишовар паҳншавии ифротгароӣ ва бегонапарастӣ ба ҳисоб меравад. Ин падидаҳо метавонанд ба суботи ҷомеа, амният ва ҳамдигарфаҳмии байни мардум таъсири манфӣ расонанд. Барои ҳамин, пешгирӣ аз чунин зуҳурот вазифаи ҳар як шаҳрванд, оила, муассисаҳои таълимӣ ва ҷомеа мебошад.
Ифротгароӣ — ин пайравӣ ба ақидаҳо ва амалҳои тундравона мебошад, ки аксаран бо роҳи зӯроварӣ, нафрат ва таҳаммулнопазирӣ амалӣ мегарданд. Шахсони ифротгаро мехоҳанд фикру ақидаи худро ба дигарон маҷбуран қабул кунонанд ва барои расидан ба ҳадафҳои худ аз ҳар гуна роҳ истифода мебаранд. Бегонапарастӣ бошад, муносибати манфӣ нисбат ба намояндагони миллат, фарҳанг ё дини дигар мебошад. Ин ҳолат метавонад байни мардум низоъ, душманӣ ва ҷудоиандозиро ба вуҷуд оварад.
Сабабҳои пайдоиши ифротгароӣ гуногунанд. Яке аз сабабҳои асосӣ паст будани сатҳи маърифат ва дониш мебошад. Вақте ки ҷавонон маълумоти кофӣ надоранд, метавонанд зери таъсири гурӯҳҳои ифротӣ қарор гиранд. Бекорӣ, камбизоатӣ ва мушкилоти иҷтимоӣ низ сабаби зиёд шудани чунин падидаҳо мегарданд. Баъзе гурӯҳҳои тундрав аз шабакаҳои иҷтимоӣ истифода бурда, ҷавононро бо ваъдаҳои бардурӯғ фиреб медиҳанд.
Барои пешгирӣ аз ифротгароӣ пеш аз ҳама тарбияи дурусти ҷавонон муҳим аст. Оила дар ин масъала нақши асосӣ дорад. Волидон бояд фарзандонро дар рӯҳияи ватандӯстӣ, эҳтиром ба дигарон ва инсондӯстӣ тарбия намоянд. Муассисаҳои таълимӣ низ бояд ба донишҷӯён ва хонандагон маърифати ҳуқуқӣ, сиёсӣ ва фарҳангиро омӯзонанд. Агар ҷавонон соҳиби дониши хуб бошанд, фирефтаи ақидаҳои бегона намешаванд.
Инчунин, баланд бардоштани фарҳанги истифодаи интернет бисёр муҳим аст. Имрӯз қисми зиёди иттилоот тавассути интернет паҳн мешавад. На ҳама маълумоте, ки дар шабакаҳои иҷтимоӣ нашр мегардад, дуруст аст. Барои ҳамин, ҷавонон бояд ҳар хабарро бо ақли солим таҳлил кунанд ва ба ҳар гуна даъватҳои шубҳанок бовар накунанд.
Дар мубориза бо бегонапарастӣ эҳтиром ба фарҳанг ва урфу одатҳои дигар миллатҳо аҳамияти калон дорад. Тоҷикистон кишвари сермиллат мебошад ва намояндагони миллатҳои гуногун дар он зиндагии осоишта доранд. Дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва таҳаммулпазирӣ асоси сулҳу субот мебошанд. Агар мардум ба ҳамдигар эҳтиром гузоранд, барои пайдо шудани нафрат ва душманӣ ҷой намемонад.
Нақши давлат ва қонун низ дар пешгирии ифротгароӣ муҳим аст. Қонунгузорӣ бояд нисбат ба гурӯҳҳои ифротӣ ва амалҳои бадбинӣ чораҳои қатъӣ андешад.
Маврид ба зикр аст, ки ифротгароӣ ва бегонапарастӣ хатарҳои ҷиддӣ барои ҷомеа мебошанд. Пешгирии онҳо танҳо бо ҳамкории оила, мактаб, ҷомеа ва давлат имконпазир аст. Ҳар як шахс бояд дар ҳифзи сулҳ, ваҳдат ва дӯстӣ саҳми худро гузорад. Танҳо дар фазои ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтиром ҷомеа метавонад рушд ёфта, зиндагии осоишта таъмин гардад.
Фарух Султонов-раиси ҷамоати шаҳраки "Сарбанд"-и шаҳри Левакант
