Ҳамватанони азиз! Бо камоли эҳтиром ва самимияти беандоза ҳамаи Шуморо ба муносибати фарорасии ҷашни байналмилалии Наврӯз — ин иди куҳанбунёду пурифтихори ниёгонамон, ки аз қаъри асрҳо то ба имрӯз бо тамоми зебоӣ ва ҳикмати худ расидааст, табрику…
Бо камоли эҳтиром ва самимияти беандоза ҳамаи Шуморо ба муносибати фарорасии ҷашни байналмилалии Наврӯз — ин иди куҳанбунёду пурифтихори ниёгонамон, ки аз қаъри асрҳо то ба имрӯз бо тамоми зебоӣ ва ҳикмати худ расидааст, табрику таҳният мегӯям.
Наврӯз танҳо як ҷашни оддӣ нест. Он рамзи эҳёи табиат, оғози зиндагии нав, тозагӣ, умед ва орзуҳои нек мебошад. Ин ҷашни бузург, ки реша дар фарҳанги бостонии мардуми ориёӣ дорад, дар тӯли ҳазорсолаҳо арзишҳои инсондӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ, сулҳу дӯстӣ ва эҳтиром ба табиатро дар худ таҷассум намудааст.
Имрӯз боиси ифтихори мост, ки Наврӯз ҳамчун ҷашни байналмилалӣ эътироф гардида, дар саросари ҷаҳон бо шукуҳу шаҳомати хоса таҷлил карда мешавад. Ин, пеш аз ҳама, далели равшани арзишмандии фарҳанги миллати тоҷик ва саҳми он дар тамаддуни башарист.
Бо фарорасии Наврӯз табиат либоси сабз ба бар мекунад, замин аз нав зинда мешавад, дилҳо аз меҳру муҳаббат саршор мегарданд. Ин айём моро ба корҳои созандагиву ободонӣ, ба эҳтироми гузаштагон ва ҳифзи анъанаҳои миллӣ ҳидоят менамояд. Наврӯз моро даъват мекунад, ки бо дили пок, нияти нек ва амалҳои шоиста ба истиқболи зиндагии нав қадам гузорем.
Ҷумҳурии Тоҷикистон имрӯзҳо бо заҳмати содиқонаи сокинонаш рӯз аз рӯз ободу зебо гардида истодааст. Дар остонаи Наврӯз корҳои ободониву созандагӣ вусъати тоза гирифта, кӯчаву хиёбонҳо, боғу гулгаштҳо ва муассисаҳо симои идона касб менамоянд. Ин ҳама аз меҳнати аҳлона ва ҳисси баланди ватандӯстии мардуми мо дарак медиҳад.
Дар ин рӯзҳои муборак мо бояд беш аз ҳарвақта ба арзишҳои миллӣ арҷ гузорем, суннатҳои неки ниёгонамонро эҳё ва ҳифз намоем. Наврӯз моро ба ваҳдат, ҳамдилӣ ва ҳамкорӣ даъват менамояд. Танҳо бо иттиҳоду ҳамбастагӣ мо метавонем ба дастовардҳои бузург ноил гардида, кишвари азизамонро боз ҳам ободу пешрафта гардонем.
Наврӯз айёми бахшиш, некиву саховат ва ғамхорӣ ба якдигар аст. Дар ин рӯзҳо дастгирии ятимону ниёзмандон, эҳтироми пиронсолон ва ғамхорӣ ба табақаҳои осебпазири ҷомеа аз ҷумлаи суннатҳои неки наврӯзӣ ба ҳисоб мераванд. Бигзор ҳар як хонадони мо аз файзу баракат, меҳру муҳаббат ва шодиву нишот лабрез бошад.
Мо бояд ба насли ҷавон фарҳанги ғании Наврӯзро дуруст омӯзонем, то онҳо бо ифтихор аз гузаштагони худ, бо масъулияти баланд дар роҳи ободии Ватан саҳм гузоранд. Зеро ояндаи давлату миллат дар дасти ҷавонони босавод, худогоҳ ва ватандӯст қарор дорад.
Наврӯз инчунин рамзи сулҳу субот мебошад. Дар ҷаҳоне, ки имрӯз бо мушкилоту ихтилофҳо рӯ ба рӯст, арзишҳои наврӯзӣ — дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва таҳаммулпазирӣ — беш аз пеш аҳамияти хоса доранд. Мо бояд ин арзишҳоро ҳифз намуда, барои пойдории сулҳ ва оромӣ саҳми худро гузорем.
Бо истифода аз фурсати муносиб, ба ҳар яки Шумо саломатии бардавом, рӯзгори осуда, бахту саодат ва комёбиҳои беназир таманно дорам. Бигзор Наврӯзи имсола ба ҳар як хонадон файзу баракат, шодӣ ва нуру зиё оварад. Орзу дорам, ки ҳамаи ниятҳои неки Шумо амалӣ гарданд ва зиндагии Шумо пур аз хушбахтӣ бошад.
Бигзор ин ҷашни бостонӣ ҳамеша дар қалбҳои мо шуълаи умедро равшан нигоҳ дорад ва моро ба сӯи фардои дурахшон раҳнамоӣ намояд.
Наврӯз муборак, ҳамватанони азиз!
