Дар тӯли таърихи инсоният ҳифзи Ватан яке аз муқаддастарин вазифаҳои ҳар як шаҳрванд ба шумор меравад. Ҳар миллат ва давлат танҳо дар сурате пойдор мемонад, ки фарзандони содиқ ва далери он омодаи дифои марзу буми худ бошанд. Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон…
Дар тӯли таърихи инсоният ҳифзи Ватан яке аз муқаддастарин вазифаҳои ҳар як шаҳрванд ба шумор меравад. Ҳар миллат ва давлат танҳо дар сурате пойдор мемонад, ки фарзандони содиқ ва далери он омодаи дифои марзу буми худ бошанд. Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон низ хизмати ҳарбӣ ҳамчун қарзи муқаддаси ҳар як ҷавонмарди солим эътироф гардидааст. Бесабаб нест, ки мегӯянд: хизмати ҳарбӣ — қарзи ҷавонмардист, зеро он на танҳо ӯҳдадории қонунӣ, балки мактаби ҳаёт, ватандӯстӣ ва мардонагӣ мебошад.
Ҷавонмардӣ мафҳуми васеъ буда, далерӣ, масъулиятшиносӣ, садоқат, сабру таҳаммул ва омодагӣ ба ҳимояи дигаронро дар бар мегирад. Ҷавонмарди ҳақиқӣ ҳамеша манфиати ҷомеа ва Ватанро болотар аз манфиати шахсии худ мегузорад. Хизмати ҳарбӣ маҳз чунин сифатҳоро дар шахс ташаккул медиҳад. Ҷавон дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ интизом, тартибот, эҳтиром ба қонун ва итоат ба фармонро меомӯзад, ки ин ҳама барои зиндагии минбаъдаи ӯ бисёр муҳиманд.
Хизмат дар артиш танҳо омӯзиши истифодаи силоҳ нест. Ин пеш аз ҳама тарбияи ахлоқӣ ва равонии ҷавонон аст. Дар муҳити низомӣ инсон масъулияти ҳар як амали худро дарк мекунад, мефаҳмад, ки амнияти Ватан аз иттиҳод, ҳамдигарфаҳмӣ ва интизоми ҳар як сарбоз вобаста мебошад.
Ватандӯстӣ яке аз арзишҳои олии инсонӣ мебошад. Он аз муҳаббат ба зодгоҳ, эҳтиром ба таърих, фарҳанг ва рамзҳои давлатӣ оғоз мегардад. Хизмати ҳарбӣ ин эҳсосотро тақвият мебахшад. Ҷавоне, ки либоси ҳарбӣ ба бар мекунад ва савганди садоқат ба Ватан ёд менамояд, худро қисми ҷудонашавандаи давлат эҳсос мекунад.
Дар шароити ҷаҳони муосир, ки хатарҳои гуногун, аз ҷумла терроризм, ифротгароӣ ва муноқишаҳои минтақавӣ вуҷуд доранд, нақши сарбози ҳушёр ва омода хеле муҳим аст. Сарбозони тоҷик бо хизматашон собит месозанд, ки омодаанд сулҳ, оромӣ ва истиқлолияти кишварро ҳифз намоянд. Ин ҳисси масъулият нишонаи баланди ҷавонмардӣ мебошад.
Бисёре аз ҷавонон хизмати ҳарбиро ҳамчун давраи душвор қабул мекунанд, аммо дар асл он як мактаби бузурги зиндагист. Дар ин мактаб инсон мустақил мешавад, сабрро меомӯзад, бо мушкилот рӯ ба рӯ шуда, роҳи ҳалли онҳоро пайдо мекунад. Хизмат ба ҷавонон ёрӣ мерасонад, ки аз ҷиҳати ҷисмонӣ ва рӯҳӣ қавӣ гарданд.
Илова бар ин, дӯстӣ ва бародарие, ки дар байни сарбозон ба вуҷуд меояд, хеле мустаҳкам аст. Онҳо аз минтақаҳо ва миллатҳои гуногун ҷамъ омада, ҳамчун як оила хизмат мекунанд. Ин ҳолат ҳисси ваҳдат ва ҳамбастагии миллиро тақвият медиҳад, ки барои ҷомеаи солим бисёр муҳим аст.
Тибқи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, ҳифзи Ватан вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванд мебошад. Аммо хизмати ҳарбӣ танҳо иҷрои қонун нест, балки қарзи ахлоқии ҳар як ҷавонмарди боору номус аст. Онҳое, ки аз ин вазифа сарпечӣ мекунанд, на танҳо аз ӯҳдадории шаҳрвандӣ, балки аз масъулияти ҷавонмардӣ низ дур мемонанд.
Ҷавонмарде, ки хизмати ҳарбиро бо ифтихор анҷом медиҳад, дар назди падару модар, ҷомеа ва насли оянда сарбаланд аст. Ӯ метавонад бо сари баланд бигӯяд, ки дар ҳифзи Ватан саҳми худро гузоштааст. Ин ифтихор бо ҳеҷ молу мансаб иваз намешавад.
Хулас, хизмати ҳарбӣ воқеан ҳам қарзи ҷавонмардист. Он мактаби тарбия, далерӣ, ватандӯстӣ ва масъулиятшиносӣ мебошад. Ҷавононе, ки ин роҳро бо ифтихор тай мекунанд, ояндаи боэътимоди давлату миллат ба шумор мераванд. Ҳифзи Ватан танҳо вазифаи артиш нест, балки рисолати муқаддаси ҳар як шаҳрванд аст. Аз ин рӯ, ҳар ҷавонмард бояд дарк намояд, ки хизмати ҳарбӣ на танҳо як давраи кӯтоҳи зиндагӣ, балки қадами муҳим дар роҳи камолоти шахсӣ ва шаҳрвандӣ мебошад.
Фарух Султонов-раиси ҷамоати шаҳраки "Сарбанд"-и шаҳри Левакант
