Сафедкунии дарахтон дар баҳор, ки одатан дар охири зимистон ё аввали баҳор (феврал-март) анҷом дода мешавад, барои муҳофизат аз сӯхтагии офтоб, ҳашарот ва занбӯруғҳо муҳим аст. Барои сафедкунӣ омехтаи оҳак, мис-купорос ва ширеш истифода мешавад, ки танаи дарахтонро аз гармии рӯз ва хунукии шаб, инчунин аз зараррасонҳо муҳофизат мекунад.
Қадамҳои асосӣ барои сафедкунии дарахтон:
Вақти муносиб: Беҳтарин вақт рӯзҳои хушки моҳи феврал ё марти соли, пеш аз оғози нашъунамои дарахт аст.
Омодасозӣ: Пеш аз сафед кардан, пӯстлохи кӯҳна ва хушки дарахтро тоза кунед.
Маводҳо: Оҳак (сўхта), мис-купорос (барои безараргардонӣ) ва каме ширеши PVA ё гил барои устуворӣ.
Тартиб: Омехтаро ба танаи дарахт ва шохаҳои поёнӣ то баландии 1-1.5 метр молед.
Сафедкунӣ на танҳо зебоӣ мебахшад, балки барои солимии боғ дар фасли баҳор нақши асосӣ дорад.
