Истиқлолияти давлатӣ барои ҳар миллат бузургтарин неъмат ва арзишест, ки сарнавишти сиёсӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии онро муайян менамояд. Барои миллати тоҷик низ соҳиб шудан ба Истиқлолияти давлатӣ рӯйдоди сарнавиштсоз буда, оғози марҳилаи нави таърихи давлатдории миллӣ ба ҳисоб меравад. Имрӯз, баъди 35 соли роҳи пуршарафу пурмасъулият, метавон бо ифтихор таъкид намуд, ки Тоҷикистон дар заминаи истиқлолият ба дастовардҳои муҳим ноил гардида, пояҳои давлатдории миллии худро боз ҳам устувор намудааст.
Истиқлолият ба Тоҷикистон имконият фароҳам овард, ки ҳамчун давлати соҳибихтиёр сиёсати дохиливу хориҷии худро мустақилона муайян намояд, манфиатҳои миллиро ҳимоя кунад ва дар ҷомеаи ҷаҳонӣ ҷойгоҳи шоистаи худро пайдо созад. Аммо истиқлолият танҳо соҳиб шудан ба рамзҳои давлатӣ ва эътирофи байналмилалӣ нест. Истиқлолият пеш аз ҳама масъулияти бузург барои ҳифзи давлат, таҳкими ваҳдати миллӣ, рушди иқтисодиву иҷтимоӣ ва фароҳам овардани шароити муносиб барои зиндагии шоистаи мардум мебошад. 35 соли соҳибистиқлолӣ барои Тоҷикистон давраи ташаккул, барқарорсозӣ ва рушди босуръати соҳаҳои гуногуни ҳаёти ҷомеа гардид. Дар ин марҳила таҳкурсии давлатдории миллӣ таҳким ёфта, низоми идоракунии давлатӣ такмил дода шуд, муносибатҳои иқтисодиву иҷтимоӣ рушд карданд ва барои татбиқи барномаҳои дарозмуддати рушди кишвар заминаҳои устувор фароҳам омаданд.
Яке аз дастовардҳои муҳимтарини даврони истиқлолият ҳифз ва таҳкими сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ мебошад. Таҷрибаи Тоҷикистон нишон дод, ки танҳо дар фазои сулҳу оромӣ метавон ба рушди устувори давлат, пешрафти иқтисод ва беҳтар намудани сатҳи зиндагии мардум ноил гардид. Ваҳдати миллӣ ба омили муҳими муттаҳидкунандаи ҷомеа ва заминаи асосии пешрафти кишвар табдил ёфт. Дар ин раванд нақши сиёсати созанда ва дурбинонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон муҳим мебошад. Бо роҳбарии давлат дар самти таҳкими давлатдории миллӣ, ҳифзи сулҳу субот, рушди иқтисодӣ, густариши муносибатҳои байналмилалӣ ва баланд бардоштани мавқеи Тоҷикистон дар арсаи ҷаҳонӣ корҳои назаррас анҷом дода шуданд.
Дар баробари рушди иқтисодиёт, ба соҳаҳои иҷтимоӣ низ таваҷҷуҳи махсус зоҳир гардид. Маориф, илм, тандурустӣ, фарҳанг, ҷавонон ва таҳсилоти касбӣ ба самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ табдил ёфтанд. Зеро рушди воқеии давлат бе рушди инсон ва баланд бардоштани сатҳи маърифату касбияти ҷомеа имконнопазир аст. Махсусан, рушди маориф ва таҳсилоти касбӣ дар шароити имрӯза аҳамияти стратегӣ дорад. Ҷаҳони муосир ба мутахассисоне ниёз дорад, ки соҳиби дониши муосир, малакаҳои амалӣ, тафаккури эҷодӣ ва қобилияти истифодаи технологияҳои нав бошанд. Аз ин рӯ, вазифаи муассисаҳои таълимӣ танҳо додани дониш нест, балки омода намудани шахсияти соҳибкасб, масъулиятшинос ва рақобатпазир мебошад.
Дар даврони соҳибистиқлолӣ барои рушди таҳсилоти касбӣ заминаҳои нави ҳуқуқӣ, ташкилӣ ва моддиву техникӣ фароҳам оварда шуданд. Таъсиси муассисаҳои нави таълимӣ, таҷдиди заминаи моддиву техникӣ, ба роҳ мондани ихтисосҳои ҷавобгӯ ба талаботи бозори меҳнат ва истифодаи технологияҳои муосири таълимӣ аз ҷумлаи иқдомҳое мебошанд, ки ба баланд бардоштани сифати омодасозии мутахассисон мусоидат мекунанд.
Имрӯз рушди босуръати технологияҳои рақамӣ, зеҳни сунъӣ, автоматикунонӣ ва истеҳсолоти муосир дар назди низоми маориф вазифаҳои нав мегузорад. Мутахассиси замони истиқлол бояд на танҳо соҳиби касб, балки қобилияти омӯзиши пайваста ва мутобиқ шудан ба талаботи нави бозори меҳнатро дошта бошад. Дар ин замина, баланд бардоштани мақоми омӯзгор ва рушди маҳорати касбии ӯ низ аҳамияти махсус дорад. Омӯзгори муосир бояд на танҳо интиқолдиҳандаи дониш, балки роҳнамо, ташаббускор ва тарбиятгари насли нав бошад. Сифати таҳсилот пеш аз ҳама ба касбият, масъулият ва ҷаҳонбинии омӯзгор вобаста аст.
Дар баробари ин, истиқлолият моро вазифадор мекунад, ки ба тарбияи ҳисси ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва масъулияти шаҳрвандии ҷавонон диққати бештар диҳем. Муҳаббат ба Ватан танҳо бо сухан ифода намеёбад. Хондани хуб, аз худ намудани касбу ҳунар, риояи қонун, эҳтироми падару модар, ҳифзи табиат, саҳм гузоштан дар ободии кишвар ва бо меҳнати ҳалол хизмат кардан ба ҷомеа низ шаклҳои воқеии ватандӯстӣ мебошанд. 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон бояд барои ҳар як шаҳрванди кишвар танҳо як ҷашни миллӣ набошад. Ин сана бояд моро водор созад, ки роҳи тайкардаро таҳлил намуда, барои фардои давлат масъулияти бештар эҳсос намоем. Зеро ҳифзи истиқлолият аз насли имрӯз дониш, фарҳанг, маърифат, масъулият ва меҳнати созанда талаб мекунад.
Дар шароити ҷаҳонишавӣ ҳифзи арзишҳои миллӣ аҳамияти бештар пайдо менамояд. Забони давлатӣ, таърих, фарҳанг, адабиёт, анъанаҳои миллӣ ва дигар арзишҳои маънавӣ пояҳои худшиносии миллат мебошанд. Ҳамзамон, аз худ намудани забонҳои хориҷӣ ва донишҳои муосир ба ҷавонон имконият медиҳад, ки бо дастовардҳои илму технологияи ҷаҳонӣ шинос шуда, дар рушди ҷомеаи худ саҳми бештар гузоранд.
Имрӯз вазифаи мо - аҳли зиё, омӯзгорон, кормандони соҳаи маориф ва ҳамаи шаҳрвандони кишвар - аз он иборат аст, ки дастовардҳои истиқлолиятро ҳифз намуда, барои таҳкими давлатдорӣ ва рушди минбаъдаи Тоҷикистон саҳми худро гузорем. Ояндаи давлат аз фаъолияти имрӯзаи мо вобастагӣ дорад. 35 соли Истиқлолият собит намуд, ки миллате, ки соҳиби давлати мустақил аст ва барои рушди он масъулиятшиносона меҳнат мекунад, метавонад ба ҳадафҳои бузург ноил гардад. Аз ин рӯ, истиқлолиятро бояд на танҳо ҳамчун дастоварди таърихӣ, балки ҳамчун масъулияти доимӣ дар назди наслҳои имрӯз ва фардо қабул намоем.
Исматулло МИРЗОЗОДА, муаллими калони кафедраи зеҳни сунъӣ ва барномасозии
Коллеҷи техникии ДТТ ба номи академик М. Осимӣ
