Ватан барои ҳар инсон муқаддастарин неъмат, сарчашмаи ҳастӣ ва мояи ифтихор аст. Ин ҷоест, ки инсон дар он ба дунё меояд, қадамҳои нахустин мегузорад, забони модариро меомӯзад ва бо фарҳангу анъанаҳои миллӣ ошно мегардад. Муҳаббат ба Ватан аз гаҳвора оғоз ёфта, бо инсон то охири умр ҳамсафар мемонад. Аз ин рӯ, хизмат ба Ватан на танҳо вазифа, балки шарафу номуси ҳар як ватандор мебошад.
Таърих гувоҳ аст, ки миллати тоҷик дар тӯли асрҳо барои ҳифзи сарзамини худ ҷоннисориҳо кардааст. Қаҳрамонони миллат бо шуҷоату мардонагӣ Ватанро аз душманон ҳифз намуда, барои наслҳои оянда зиндагии осоишта фароҳам овардаанд. Номи абармардоне чун Исмоили Сомонӣ ҳамчун рамзи давлатдорӣ ва ҳувияти миллӣ дар саҳифаҳои таърих бо ҳарфҳои заррин сабт шудааст. Ӯ бо хирадмандӣ ва адолатпешагӣ давлати мутамаркази тоҷиконро бунёд карда, барои рушду нумӯи илму фарҳанг замина гузошт. Ин гуна шахсиятҳо ба мо меомӯзанд, ки хизмат ба Ватан пеш аз ҳама садоқат, ҷасорат ва масъулиятшиносиро талаб мекунад.
Имрӯз, дар даврони соҳибистиқлолӣ, хизмат ба Ватан мазмуну маънои тоза гирифтааст. Истиқлолият барои мо имконият фароҳам овард, ки бо такя ба неруи худ давлатдории миллиро таҳким бахшем. Ба шарофати сиёсати хирадмандона ва талошҳои пайгиронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон — Ҷумҳурии Тоҷикистон роҳи рушду созандагиро пеш гирифт. Бунёди роҳҳо, неругоҳҳо, мактабу донишгоҳҳо ва дигар иншооти муҳими иҷтимоӣ нишонаи хизмат ба Ватан ва ғамхорӣ нисбат ба ояндаи миллат мебошад.
Хизмат ба Ватан танҳо дар ҳимояи марзу буми кишвар ифода намеёбад. Албатта, адои хизмати ҳарбӣ қарзи муқаддаси ҳар ҷавонмард аст, зеро Артиши миллӣ сипари боэътимоди давлат ба шумор меравад. Аммо хизмат ба Ватан ҳамчунин дар меҳнати софдилона, омӯзиши илм, рушди иқтисод, ҳифзи фарҳанг ва риояи қонунҳо зоҳир мегардад. Омӯзгоре, ки бо масъулият насли наврасро тарбия мекунад; табибе, ки ҷони инсонҳоро наҷот медиҳад; деҳқоне, ки заминро обод месозад; муҳандисе, ки иншооти замонавӣ месозад — ҳамаи онҳо бо меҳнати ҳалол ба Ватан хизмат мекунанд.
Нангу номуси ватандорӣ аз ҳар шахс тақозо мекунад, ки ба арзишҳои миллӣ эҳтиром гузорад. Забони давлатӣ, фарҳанги миллӣ, либоси миллӣ ва суннатҳои аҷдодӣ пояҳои ҳастии миллатанд. Пос доштани ин арзишҳо нишонаи худшиносӣ ва эҳтиром ба таърихи гузаштагон аст. Агар ҳар як шаҳрванд дар қалби худ эҳсоси баланди ватандӯстӣ дошта бошад, ҷомеа мустаҳкам ва давлат поянда мегардад.
Ҷавонон неруи пешбарандаи ҷомеаанд. Ояндаи Ватан ба дониш, маърифат ва ҷаҳонбинии онҳо вобаста аст. Аз ин рӯ, ҷавонон бояд бо илму ҳунар мусаллаҳ гардида, барои ободии кишвар саҳм гузоранд. Омӯзиши фанҳои муосир, азхудкунии технологияҳои нав ва иштироки фаъолона дар ҳаёти ҷамъиятӣ роҳи асосии хизмат ба Ватан мебошад. Ватандории ҳақиқӣ дар сухан не, балки дар амал зоҳир мегардад.
Яке аз омилҳои муҳими хизмат ба Ватан — ҳифзи сулҳу ваҳдат аст. Таҷрибаи талхи солҳои гузашта ба мо дарси бузург дод, ки сулҳ неъмати бебаҳост. Бо имзои Созишномаи сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон марҳилаи нави рушд оғоз гардид. Имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванд аз он иборат аст, ки ин сулҳу суботро чун гавҳараки чашм ҳифз намояд ва нагузорад, ки ихтилофу бадбинӣ ҷомеаро пароканда созад.
Хизмат ба Ватан инчунин маънои мубориза бо фасод, беадолатӣ ва бепарвоиро дорад. Шахси ватандӯст ҳеҷ гоҳ ба манфиатҳои шахсӣ бар манфиати ҷамъиятӣ бартарӣ намедиҳад. Ӯ ҳамеша кӯшиш мекунад, ки бо рафтору гуфтори намунавӣ обрӯи миллатро баланд бардорад. Зеро обрӯ ва эътибори давлат аз рафтори ҳар як шаҳрванди он вобаста аст.
Дар баробари ин, эҳтиром ба рамзҳои давлатӣ — Парчам, Нишон ва Суруди миллӣ — ифодаи равшани эҳсоси ватандорӣ мебошад. Ин рамзҳо нишонаи истиқлол, ягонагӣ ва давлатдории миллии мо ҳастанд. Арҷгузорӣ ба онҳо арҷгузорӣ ба таърих, фарҳанг ва арзишҳои муқаддаси миллат аст.
Хулоса, хизмат ба Ватан шарафи бузург ва масъулияти баланд аст. Ҳар як шаҳрванди бонангу номус бояд дарк намояд, ки ояндаи давлат аз заҳмату талоши ӯ вобаста аст. Агар мо бо дили пок, нияти нек ва иродаи қавӣ барои ободии кишвар камар бандем, Ватани азизамон боз ҳам шукуфонтар хоҳад гардид. Бигзор эҳсоси ватандӯстӣ дар қалби ҳар яки мо ҳамеша фурӯзон бошад, зеро хизмат ба Ватан — шарафи абадии инсон ва нангу номуси ҳақиқии ватандорист.
Фарух Султонов-раиси ҷамоати шаҳраки "Сарбанд"
