РОҲБАРИИ ХИРАДМАНДОНАИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ ДАР ЗАМОНИ ТАҲАВВУЛОТИ ҶАҲОНӢ
Дар шароити муосири ҷаҳони пуртазод, ки равандҳои сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангӣ бо суръати баланд тағйир меёбанд, нақши роҳбарии устувор ва хирадмандона барои ҳар як давлат муҳимтар мегардад. Ҷумҳурии Тоҷикистон низ дар ин ҷараёни ҷаҳонӣ бо роҳбарии…
Дар шароити муосири ҷаҳони пуртазод, ки равандҳои сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангӣ бо суръати баланд тағйир меёбанд, нақши роҳбарии устувор ва хирадмандона барои ҳар як давлат муҳимтар мегардад. Ҷумҳурии Тоҷикистон низ дар ин ҷараёни ҷаҳонӣ бо роҳбарии Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, тавонист мавқеи устувор ва сиёсати мутавозини худро ҳифз намояд. Сиёсати ӯ бар пояи хирад, таҳаммул, ва ҳифзи манфиатҳои миллӣ асос ёфта, ба таври воқеӣ Тоҷикистонро ба яке аз намунаҳои давлатдории устувор дар Осиёи Марказӣ табдил додааст.
Хирадмандии сиёсати Пешвои миллат, пеш аз ҳама, дар қобилияти ӯ барои мутобиқ намудани сиёсати дохилӣ ва хориҷӣ ба шароити тағйирёбандаи ҷаҳонӣ таҷассум меёбад. Бо дарки амиқи вазъи геополитикӣ ва иқтисодии минтақа, роҳбари давлат тавонист сиёсати хориҷиро бар пояи дӯстӣ, ҳамкорӣ ва ҳамзистии осоишта бо кишварҳои ҳамсоя ва шарикони стратегӣ бунёд кунад. Тоҷикистон имрӯз дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати фаъол, сулҳдӯст ва ҷонибдори ҳамкорӣ шинохта шудааст.
Дар самти сиёсати дохилӣ, Пешвои миллат тавассути ислоҳоти пайдарпайи иқтисодӣ ва иҷтимоӣ, тавонист заминаи рушди устуворро фароҳам оварад. Барномаҳои рушди миллӣ, ки бо назардошти талаботи замон ва ниёзҳои ҷомеа таҳия шудаанд, ба афзоиши истеҳсолот, рушди инфрасохтор, дастгирии соҳаҳои маорифу илм ва боло бурдани сатҳи зиндагии мардум равона шудаанд. Дар шароите ки ҷаҳони муосир бо буҳронҳои иқтисодӣ, тағйироти иқлим ва таҳдидҳои амниятӣ рӯбарӯ аст, Тоҷикистон бо роҳбарии оқилонаи Пешвои миллат тавонистааст тавозуни сиёсӣ ва иҷтимоиро ҳифз намояд.
Ҷанбаи муҳими роҳбарии хирадмандона дар он аст, ки Пешвои миллат на танҳо ба таҳкими иқтисод, балки ба эҳёи арзишҳои миллӣ ва фарҳанги тоҷикон таваҷҷуҳи ҷиддӣ зоҳир намудааст. Ҳифзи забони давлатӣ, рушди илм ва фарҳанг, эҳёи меъроси таърихӣ ва тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи худшиносӣ ва ватандӯстӣ аз самтҳои асосии сиёсати ӯ маҳсуб меёбанд. Ин муносибат имкон медиҳад, ки ҷомеаи тоҷик дар баробари ҷаҳонишавӣ, ҳувияти миллии худро нигоҳ дорад.
Дар маҷмӯъ, роҳбарии хирадмандонаи Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон дар замони таҳаввулоти ҷаҳонӣ намунаи барҷастаи идоракунии босалоҳият ва оянданигар мебошад. Ӯ тавонист дар шароити мураккаби сиёсиву иқтисодӣ роҳи устувори рушди миллиро муайян ва татбиқ намояд, ки ба оромӣ, пешрафт ва устувории давлати тоҷикон асос гузошт.
Бо мурури замон ва таҳаввулоти ҷаҳонӣ, масъалаҳои амният, иқлим, муҳоҷират ва рушди устувор барои аксари давлатҳо ба мушкилоти ҷиддӣ табдил ёфтанд. Дар ин замина сиёсати Пешвои миллат дар самти ҳифзи манфиатҳои миллӣ ва таъмини амнияти минтақавӣ аҳамияти калидӣ дорад. Тоҷикистон, ки дар минтақаи стратегӣ ҷойгир аст ва бо кишварҳои гуногуни дорои манфиатҳои сиёсӣ ҳаммарз мебошад, бо роҳбарии оқилона тавонист сиёсати хориҷии бисёрсамтӣ ва мутавозинро пеш барад. Пешвои миллат бо дарки амиқи воқеиятҳои ҷаҳонӣ тавонист муносибатҳои баробар ва мутақобилан судмандро бо қудратҳои бузург, созмонҳои байналмилалӣ ва ҳамсоягон ба роҳ монад, ки ин барои таҳкими истиқлолияти сиёсиву иқтисодӣ замина гузошт.
Дар баробари ин, масъалаи мутобиқшавӣ ба ҷаҳони рақамӣ ва иқтисодиёти муосир низ дар маркази таваҷҷуҳи роҳбарияти кишвар қарор дорад. Пешвои миллат рушди соҳаҳои илм, технология ва инноватсияро яке аз омилҳои муҳими пешрафти Тоҷикистон медонад. Бо ташаббуси ӯ барномаҳои миллии рақамисозии идоракунии давлатӣ ва иқтисодиёт роҳандозӣ шудаанд, ки имконият медиҳанд кишвари мо бо равандҳои ҷаҳонии иқтисоди рақамӣ ҳамқадам бошад.
Яке аз ҷанбаҳои муҳимтарини роҳбарии хирадмандонаи Пешвои миллат дар замони таҳаввулоти ҷаҳонӣ ин аст, ки ӯ ҳамеша сиёсати худро бар асоси арзишҳои инсонӣ ва ахлоқӣ қарор медиҳад. Таъкид бар ваҳдат, таҳаммул, ҳамдигарфаҳмӣ ва ҳамзистии осоишта на танҳо ба сиёсати дохилии кишвар, балки ба симои байналмилалии Тоҷикистон низ таъсири мусбат расондааст. Маҳз бо ҳамин сиёсати сулҳомез ва инсондӯстона Тоҷикистон ҳамчун пешоҳанги ташаббусҳои байналмилалӣ дар соҳаи об, экология ва рушди устувор шинохта шудааст.
Дар арсаи минтақавӣ, Пешвои миллат бо сиёсати дурбинона ва мулоҳизакорона тавонистааст нақши Тоҷикистонро ҳамчун маркази субот ва ҳамкорӣ дар Осиёи Марказӣ мустаҳкам созад. Иқдомҳои ӯ дар самти истифодаи оқилонаи захираҳои обӣ ва энергетикӣ намуна.
Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун қонуни асосии кишвар пояи устувори давлатдорӣ ва зиндагии ҳуқуқии ҷомеаро ташкил медиҳад. Дар он мақоми Президент ҳамчун сарвари давлат ва кафили Конститутсия муайян шуда, масъулияти ӯ барои таъмини ваҳдати миллӣ, ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои шаҳрвандон ва пешбурди сиёсати дохилӣ ва хориҷӣ зикр гардидааст. Маҳз Конститутсия заминаи ҳуқуқиро барои ташаккули давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявии Тоҷикистон фароҳам овард.
Бо дарназардошти нақши таърихии роҳбари давлат дар барқарорсозии сулҳ ва суботи миллӣ, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи Асосгузори сулҳ ва ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат» қабул гардид. Ин қонун мақоми Пешвои миллатро ба таври расмӣ муқаррар намуда, саҳми ӯро дар таҳкими давлатдорӣ, истиқлолият ва ваҳдати миллӣ эътироф мекунад. Дар қонун на танҳо ҳуқуқу ваколатҳои Пешвои миллат, балки масъулияти ӯ дар назди мардум ва давлат низ таъкид мешавад.
Дар ин асно, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи рӯзҳои ид» низ қабул гардид, ки мувофиқи он Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон — 16 ноябр ҳамчун яке аз идҳои расмӣ муқаррар шудааст. Ин сана рамзи эҳтиром ба Конститутсия ва институти президентӣ буда, ба нақши калидии сарвари давлат дар таҳкими сулҳу субот ва рушди кишвар бахшида шудааст. Таҷлили ин рӯз дар тамоми муассисаҳои давлатӣ ва таълимӣ бо барномаҳои фарҳангӣ, илмӣ ва маърифатӣ сурат мегирад, ки ҳадафаш бедор намудани эҳсоси ватандӯстӣ, ифтихори миллӣ ва эҳтиром ба арзишҳои давлатдорӣ мебошад.
Мафҳуми таҷлили Рӯзи Президент танҳо хоси Тоҷикистон нест. Дар бисёр кишварҳои ҷаҳон низ чунин анъана вуҷуд дорад. Масалан, дар Иёлоти Муттаҳидаи Амрико ҳар сол «President’s Day» ҷашн гирифта мешавад, ки ба хотираи Ҷорҷ Вашингтон ва Абраҳам Линколн бахшида шудааст. Дар ин рӯз шаҳрвандон арзишҳои демократӣ, масъулияти шаҳрвандӣ ва эҳтиром ба роҳбарони таърихии худро пос медоранд. Дар Қазоқистон низ то соли 2022 «Рӯзи аввалин Президент» таҷлил мешуд, ки нақши Нурсултон Назарбоевро дар ташаккули давлатдории миллӣ таҷассум мекард.
Таҳлил нишон медиҳад, ки таҷлили чунин рӯзҳо дар кишварҳои мухталиф на танҳо ҷашни сиёсӣ, балки воситаи таҳкими худшиносии миллӣ ва ваҳдати иҷтимоӣ мебошад. Дар Тоҷикистон низ Рӯзи Президент ин рисолатро иҷро мекунад: он мардумро ба ваҳдат, эҳтиром ба қонун ва пос доштани сулҳу субот даъват менамояд.
Ҳамин тавр, дар қонунгузории Ҷумҳурии Тоҷикистон заминаи ҳуқуқиву маънавии таҷлили Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон фароҳам оварда шудааст. Он на танҳо муносибати расмӣ миёни давлат ва ҷомеаро танзим мекунанд, балки арзишҳои миллӣ — сулҳ, ваҳдат, ватандӯстӣ ва масъулиятшиносиро низ мустаҳкам месозанд. Бо такя ба ин асосҳои ҳуқуқӣ ва таҷрибаи байналмилалӣ, Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ба як рамзи ваҳдати миллӣ, давлатдории муосир ва ифтихори умумимиллӣ табдил ёфтааст.
