Баъзе рӯзҳо дар тақвим танҳо як санаанд, аммо баъзе санаҳо дар хотираи миллат барои ҳамеша боқӣ мемонанд. 9-уми сентябр барои мардуми Тоҷикистон маҳз чунин рӯзи муқаддас аст. Ин рӯз рамзи эҳёи давлатдории миллӣ, соҳибихтиёрии кишвар ва оғози…
Баъзе рӯзҳо дар тақвим танҳо як санаанд, аммо баъзе санаҳо дар хотираи миллат барои ҳамеша боқӣ мемонанд. 9-уми сентябр барои мардуми Тоҷикистон маҳз чунин рӯзи муқаддас аст. Ин рӯз рамзи эҳёи давлатдории миллӣ, соҳибихтиёрии кишвар ва оғози марҳилаи нави таърихи миллати тоҷик мебошад.
Истиқлолият ба мо танҳо номи давлати соҳибихтиёрро надод. Он ба миллат имконият фароҳам овард, ки ба ояндаи худ бо чашми нав нигарад, арзишҳои миллии худро ҳифз намояд ва барои сохтани давлати муосиру пешрафта масъулияти таърихии худро эҳсос кунад.
Имрӯз, баъди 35 соли соҳибистиқлолӣ, мо ба роҳи тайкардаи хеш назар меандозем. Ин роҳ ҳамеша осон набуд. Дар оғози истиқлол кишвар бо мушкилоти ҷиддии сиёсӣ, иҷтимоӣ ва иқтисодӣ рӯ ба рӯ гардид. Ҷанги шаҳрвандӣ захмҳои сангин ба ҷомеа гузошт ва ба ҳаёти мардум таъсири амиқ расонид.
Аммо таърих танҳо аз рӯзҳои душвор иборат нест. Қимати ҳақиқии истиқлолият маҳз дар он зоҳир мегардад, ки миллат дар лаҳзаҳои сахт тавонад иродаи худро нигоҳ дорад, аз таҷрибаи гузашта сабақ гирад ва ба сӯи фардои нек қадам гузорад.
Солҳои аввали истиқлол барои Тоҷикистон давраи имтиҳони бузург буданд. Ихтилофҳои сиёсӣ, нооромӣ ва буҳрони иқтисодӣ ба зиндагии мардум таъсири ҷиддӣ расониданд. Дар чунин шароит муҳимтарин орзуи ҷомеа барқарор намудани сулҳ ва оромӣ буд. Бо гузашти вақт фазои сулҳу субот устувор гардид ва барои рушди минбаъдаи мамлакат замина фароҳам омад. Ин таҷриба барои ҳар як насли имрӯза дарси муҳим аст: давлатро танҳо бо сухан дӯст доштан кофӣ нест, балки ҳар шаҳрванди он бояд дар ҳифзи сулҳ, ваҳдат ва суботи ҷомеа саҳмгузор бошад.
Имрӯз мо хуб дарк мекунем, ки истиқлолият бе масъулият маънои комил пайдо намекунад. Озодии давлат аз ҳар як шаҳрванди он меҳнати созанда, эҳсоси ватандӯстӣ ва муносибати масъулона ба сарнавишти кишварро талаб менамояд.
Ояндаи Тоҷикистон дар дасти насли ҷавон аст. Ҷавонон неруи созандаи ҷомеа ва такягоҳи асосии фардои давлат мебошанд. Аз ин рӯ, яке аз вазифаҳои муҳимтарини даврони истиқлол тарбияи насли соҳибмаърифат, худшинос, ватандӯст ва дорои ҷаҳонбинии муосир мебошад.
Имрӯз ҷавоне, ки бо шавқу завқ илм меомӯзад, касб аз худ мекунад ва барои ҷомеа мутахассиси арзанда шудан мехоҳад, дар бунёди ояндаи Ватан саҳм мегузорад. Дар ин миён нақши омӯзгор ниҳоят бузург аст. Омӯзгор танҳо омӯзонандаи фан нест. Ӯ тарбиятгар, роҳнамо ва бунёдгари маънавии насли оянда мебошад.
Аз ин рӯ, беҳтарин туҳфа ба истиқлолият тарбияи ҷавононест, ки арзиши сулҳу ваҳдатро медонанд, ба давлату миллат содиқанд ва бо донишҳои муосир барои пешрафти Тоҷикистон омодаанд. Ин андеша бо мақсади асосии маводи таълимӣ — бедор намудани худшиносӣ, эҳтиром ба муқаддасоти миллӣ ва завқи донишомӯзӣ дар қалби донишҷӯён — ҳамоҳанг мебошад.
Дар ҷомеаи муосир рушди давлатро бе рушди соҳаи тандурустӣ тасаввур кардан душвор аст. Миллати солим метавонад созанда бошад, иқтисодро пеш барад, илмро рушд диҳад ва барои ояндаи кишвар замина гузорад.
Аз ҳамин ҷост, ки омода намудани мутахассисони соҳибмаърифат ва касбии соҳаи тиб яке аз самтҳои муҳими фаъолияти муассисаҳои таълимӣ мебошад. Ҳар як донишҷӯе, ки имрӯз дар муассисаи тиббӣ таҳсил мекунад, фардо метавонад барои саломатии садҳо нафар масъул бошад. Пас, омӯзиши касби тиббӣ танҳо интихоби ихтисос нест — ин интихоби роҳи хизмат ба инсон ва ҷомеа мебошад.
Ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатӣ моро водор мекунад, ки танҳо ба дастовардҳои имрӯз қаноат накунем. Ҳар як сол бояд барои мо марҳилаи нави рушд, таҷриба ва масъулияти бештар бошад. Истиқлолиятро на танҳо бо ҷашну маросимҳо, балки бо корҳои ҳаррӯза бояд гиромӣ дошт: бо меҳнати ҳалол, муносибати нек ба мардум, ҳифзи табиат, эҳтироми қонун, омӯзиши илм, баланд бардоштани сатҳи фарҳанг ва хизмат ба Ватан.
Вақте омӯзгор бо масъулият дарс мегӯяд — ӯ ба истиқлолият хизмат мекунад.
Вақте донишҷӯ бо ғайрат мехонад — ӯ ба ояндаи давлат саҳм мегузорад.
Вақте табиб ҷони инсонро наҷот медиҳад — ӯ арзиши баланди инсонӣ ва давлатиро ҳифз мекунад.
Вақте шаҳрванд сулҳу оромиро қадр мекунад — ӯ барои пойдории Ватан саҳм мегузорад.
Пас, истиқлолият танҳо дастоварди таърихии як рӯз нест. Истиқлолият кори ҳаррӯзаи тамоми миллат аст.
Каримов Қудбиддин, сардори маркази бақайдгирӣ ва машваратии Коллеҷи тиббии шаҳри Ҳисор
