Дар зиндагии ҳар инсон шахсияте ҳаст, ки мисли чароғи фурӯзон дар торикиҳои рӯзгор медурахшад, мисли кӯҳи сарбаланд дар миёни тӯфонҳо устувор мемонад ва мисли баҳри бекарон моро бо меҳру муҳаббати худ фаро мегирад.
Барои ман ин шахсияти муқаддас модари азизам аст - фариштаи заминӣ, ки бо дуои покаш роҳи моро равшан месозад ва бо қалби бузургаш тамоми дардҳои моро ба худ мегирад.
Зиндагӣ на ҳамеша осону ҳамвор аст. Рӯзҳое мешаванд, ки осмони орзуҳо абрнок мегардад, бодҳои сахти ноумедӣ мевазанд ва мавҷҳои мушкилот пайи ҳам бармехезанд. Дар чунин ҳолатҳо инсон эҳсос мекунад, ки гӯё дар миёни баҳри пурталотуми зиндагӣ танҳо мондааст. Аммо барои мо ҳаргиз чунин набуд. Зеро модар ҳамеша буд , бо дили пур аз имон, бо нигоҳи саршор аз умед ва бо суханони оромбахше, ки мисли шамоли баҳорӣ рӯҳи моро навозиш мекарданд.
Ӯ мисли нохудои доно ва пуртаҷриба дасти моро гирифта, роҳ нишон медод. Вақте ки мо аз мушкилие ба тарс меафтодем, ӯ бо як табассум қувват мебахшид. Вақте ки шикасте моро ноумед мекард, ӯ бо як ҷумлаи пур аз эътимод моро дубора ба по мехезонд. Ҳаргиз нагузошт, ки тарс дар қалби мо ҷой бигирад ва ҳаргиз иҷозат надод, ки ноумедӣ рӯҳи моро бишканад.
Модари ман зани заҳматкаш аст. Дастонаш шояд аз кори зиёд хаста бошанд, аммо қалбаш ҳаргиз хаста нашудааст. Ӯ барои ободии хона, барои таълиму тарбияи фарзандон, барои хушбахтии мо шабҳоро ба рӯз пайваст. Бисёр вақтҳо, дар ҳоле ки мо оромона хоб будем, ӯ бо андешаи фардои мо бедор мемонд. Орзуҳои худро канор гузошт, то орзуҳои мо болу пар гиранд. Худаш аз бисёр чизҳо гузашт, то мо камбудиро эҳсос накунем.
Модар танҳо парастор нест ӯ мураббӣ, роҳнамо ва устоди аввалини мост. Ӯ ба ман сабр омӯхт, сабре, ки дар рӯ ба рӯи мушкилиҳо шикаст нахӯрам; ростқавлӣ омӯхт, то дар ҳар қадам инсофро пеша намоям; меҳрубонӣ ёд дод , то нисбат ба дигарон дилсӯз бошам. Ӯ бо рафтору кирдори худ дарси зиндагӣ медод. Ҳар амалаш як мактаби бузурги тарбия буд. Аз нигоҳаш эҳтиром меомӯхтам, аз хомӯшиаш таҳаммул ва аз суханонаш умед.
Модар рамзи фидокорӣ аст. Ӯ аввал барои фарзанд меандешад, баъд барои худ. Агар фарзанд бемор шавад, қалби ӯ бештар дард мекашад. Агар фарзанд муваффақ шавад, чашмони ӯ аз ашки шодӣ медурахшанд. Ҳамаи хушбахтии ӯ дар хушбахтии фарзандонаш таҷассум ёфтааст.
Чанд бор шуд, ки зиндагӣ моро ба имтиҳон кашид. Лаҳзаҳое буданд, ки ҳама чиз душвор менамуд, гӯё роҳи пеш баста бошад. Аммо модар мисли сутуни хонадон устувор монд. Ашки худро пинҳон медошт, то мо гиря накунем. Дардро ба дил мегирифт, то мо осуда бошем. Ӯ дар тӯфонҳо киштии зиндагиро нигоҳ дошт, то мо ғарқ нашавем ва ба соҳили орзуҳоямон бирасем.
Имрӯз, вақте ба гузашта менигарам, ҳар як муваффақияти худро бо номи модар пайванд мебинам. Агар ман тавонистам дар зиндагӣ рост қадам занам, ин аз тарбияи поку меҳрубонии ӯст. Агар дар дилам чароғи умед фурӯзон аст, ин аз дуои шабонаи модар аст. Агар ба фардо бо бовар менигарам, ин аз он аст, ки модарам ҳамеша ба ман бовар дошт ҳатто вақте ки ман ба худ бовар надоштам.
Модар ин танҳо як калима нест, ин як ҷаҳон аст. Ҷаҳоне пур аз муҳаббат, сабр, фидокорӣ ва самимият. Ӯ қаҳрамони хомӯш аст, ки бе даъво ва бе интизори подош тамоми ҳастии худро барои фарзанд мебахшад. Паноҳгоҳи бехатарест, ки дар он ҳамеша оромиш пайдо мекунем.
Ва ин суханон танҳо барои як модар нестанд. Онҳо барои тамоми модарони заҳматкаши тоҷиканд — барои он модароне, ки дар деҳоти кӯҳистон, дар саҳроҳои васеъ ва дар шаҳрҳои бузург бо меҳнати ҳалол фарзанд парвариш мекунанд. Барои он модароне, ки субҳи барвақт аз хоб мехезанду то дергоҳ машғули кор мешаванд. Барои онҳое, ки бо дуои поки худ Ватанро муҳофизат мекунанд, зеро тарбияи фарзанди солеҳ беҳтарин хизмат ба миллат аст.
Модарони тоҷик ҳамеша рамзи сабр, номус, иффат ва садоқат будаанд. Онҳо наслҳоро бо рӯҳи ватандӯстӣ, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва муҳаббат ба илму дониш ба воя мерасонанд. Онҳо пояҳои устувори ҷомеаанд. Агар имрӯз миллат пеш меравад, агар ҷавонон муваффақ мешаванд, дар паси ҳар як дастовард заҳмати модаре истодааст.
Бигзор Худованд тамоми модарони моро дар паноҳи худ нигоҳ дорад. Бигзор ҳеҷ модаре ғам набинад ва ашки андӯҳ нарезад. Бигзор хонаҳои тоҷикон ҳамеша бо дуои модар гарм бошанд ва бо табассуми ӯ равшан.
Зеро то даме ки модар ҳаст ,умед ҳаст.
То даме ки дуои модар ҳаст, баракат ҳаст.
То даме ки меҳри модар ҳаст зиндагӣ маъно дорад.
Бо эҳтироми беандоза ва муҳаббати бекарон, сипоси самимӣ ба ту, модарҷонам ва ба ҳамаи модарони бузурги тоҷик.
Назрзода ТАЛАБШО, донишҷӯи
курси 3-юми ихтисоси забони англисӣ,
сардори дастаи олимпии Коллеҷи техникию
омӯзгории ноҳияи Рӯдакӣ
