Ҳимояи марзу буми Ватан аз муқаддастарин арзишҳое мебошад, ки дар зеҳну шуури ҳар як шаҳрванди худогоҳу ватандӯст ҷойгоҳи хос дорад. Хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ на танҳо иҷрои уҳдадории конститутсионӣ, балки ифодаи олии эҳсоси масъулиятшиносӣ, нангу номус ва садоқат ба давлату миллат аст. Миллати тоҷик дар тӯли таърихи куҳанбунёди худ борҳо барои ҳифзи сарзамини аҷдодӣ мубориза бурда, бо ҷасорату мардонагӣ арзишҳои миллиро ҳифз намудааст. Ин суннати пурифтихор имрӯз низ идома дошта, дар шароити давлатдории соҳибистиқлол мазмуни тоза касб кардааст. Бо таъсиси Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон бо роҳнамоии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пояҳои устувори ҳифзи истиқлолият ва тамомияти арзии кишвар гузошта шуданд. Аз ҳамон замон то имрӯз Артиши миллӣ марҳилаҳои ташаккул ва такмилро паси сар намуда, ба ниҳоди боэътимод ва тавонои давлатӣ табдил ёфтааст. Қувваҳои Мусаллаҳ ҳамчун сипари боэътимоди давлат дар ҳифзи марзҳои муқаддас, таъмини амнияти миллӣ ва ҳимояи сулҳу субот нақши ҳалкунанда мебозанд.
Имрӯз хизмат дар сафи Артиши миллӣ барои ҷавонон мактаби бузурги тарбия, худшиносӣ ва камолоти шахсӣ ба ҳисоб меравад. Дар муҳити ҳарбӣ ҷавон на танҳо малакаҳои низомӣ, балки фарҳанги муошират, эҳтиром ба қонун, интизом ва масъулиятро меомӯзад, ки ин ҳама барои ташаккули шахсияти комил мусоидат менамояд. Шароитҳои хизмат дар қисмҳои ҳарбӣ сол ба сол беҳтар гардида, заминаи моддиву техникии онҳо мутобиқ ба талаботи замони муосир такмил дода мешавад. Давлат барои баланд бардоштани сатҳи омодабошии ҷангӣ, таҳкими қобилияти дифоӣ ва беҳтар намудани шароити иҷтимоии хизматчиёни ҳарбӣ тадбирҳои мушаххас меандешад. Мавсимҳои даъвати ҷавонон ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳ нишон медиҳанд, ки ҳисси ватандӯстӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ дар ниҳоди насли ҷавон сол ба сол тақвият меёбад. Ҷавонони бо нангу номус бо амри дил ба хизмати ҳарбӣ рафта, қарзи шаҳрвандии худро сарбаландона адо менамоянд.
Амнияту суботе, ки имрӯз дар саросари кишвар ҳукмфармост, самараи заҳмати шабонарӯзии сарбозону афсарони шуҷоъ мебошад, ки дар шароити гуногуни иқлимӣ ва ҷуғрофӣ хизмати содиқона анҷом медиҳанд. Онҳо дар сарҳадҳои кӯҳӣ, дар минтақаҳои дурдаст ва дар шароити душвор бо эҳсоси баланди масъулият адои вазифа мекунанд, то ки мардум дар фазои ором зиндагӣ намоянд. Вақте шаҳрвандон бо хотири ҷамъ фаъолият доранд, фарзандон озодона таҳсил мекунанд ва ҷомеа ба сӯи рушду пешрафт қадам мегузорад, ин ҳама ба шарофати хизмати содиқонаи ҳомиёни Ватан аст. Аз ин рӯ, ҳар як ҷавон бояд дарк намояд, ки хизмат ба Ватан танҳо як марҳилаи кӯтоҳи зиндагӣ набуда, балки саҳми арзанда дар таъмини ояндаи давлат ва миллат мебошад.
Дар баробари ин, ҷомеа ва ниҳодҳои соҳаи таҳсилоти касбиро зарур аст, ки дар тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ саҳми фаъол гузоранд. Гузаронидани вохӯриҳо бо хизматчиёни ҳарбӣ, ташкили чорабиниҳои маърифатӣ ва баланд бардоштани сатҳи огоҳии ҷавонон метавонад ҳисси масъулияти онҳоро нисбат ба хизмат дар сафи Артиш бештар намояд. Воситаҳои ахбори омма низ бояд фазои воқеии хизмат, дастовардҳо ва шароити мусоиди будубоши сарбозонро мунтазам инъикос намоянд, то ки ҷомеа аз пешрафтҳои соҳаи мудофиа огоҳ бошад. Зеро хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ имрӯз на танҳо мактаби ҷасорат, балки мактаби ахлоқу маърифат ва камолоти шаҳрвандист.
Ҳар нафаре, ки бо амри виҷдон хизмати ҳарбиро адо менамояд, дар ҷомеа соҳиби эҳтиром ва обрӯи хос мегардад, зеро ӯ рисолати муқаддаси худро дар назди давлат ва миллат иҷро кардааст. Артиши миллӣ имрӯз ҳамчун сутуни устувори давлатдорӣ ва рамзи қудрати миллӣ эътироф гардида, дар таҳкими ваҳдат ва суботи ҷомеа нақши бориз дорад. Дар шароити муосир, ки ҷаҳон бо таҳдидҳои гуногуни амниятӣ рӯ ба рӯст, таҳкими иқтидори мудофиавӣ ва омодагии ҷавонон ба хизмати ҳарбӣ аҳамияти аввалиндараҷа касб менамояд. Танҳо бо такя ба рӯҳияи баланди ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ метавонем истиқлолияти давлатӣ ва тамомияти арзии кишвари азизамонро ҳифз намоем. Аз ин лиҳоз, ҳимояи марзу буми Ватан на танҳо вазифа, балки ифтихори бузург, шарафи воло ва рисолати виҷдонии ҳар ҷавонмарди тоҷик мебошад, ки бояд онро бо сарбаландӣ ва садоқат иҷро намояд. Дар баробари ин, баланд бардоштани сатҳи маърифати ҳуқуқӣ ва сиёсӣ миёни ҷавонон низ аҳамияти махсус дорад, зеро дарки моҳияти истиқлолият ва арзиши давлатдорӣ ҳисси масъулиятро нисбат ба ҳифзи он бештар мегардонад. Ҳар ҷавон бояд хуб дарк намояд, ки истиқлолият неъмати бебаҳоест, ки бо осонӣ ба даст наомадааст ва ҳифзи он заҳмату омодагии доимиро талаб мекунад. Ватандӯстӣ танҳо дар сухан зоҳир намешавад, балки дар амал, дар мавқеи устувори шаҳрвандӣ ва омодагӣ ба хизмати содиқона таҷассум меёбад. Ҷавоне, ки имрӯз дар сафи Артиши миллӣ хизмат мекунад, фардо метавонад ҳамчун мутахассиси варзида, роҳбари масъул ё шаҳрванди фаъол ба ҷомеа баргардад ва бо таҷрибаи андӯхтааш дар рушду пешрафти кишвар саҳм гузорад.
Ҳифзи марзу буми Ватан, пеш аз ҳама, ҳифзи оромии ҳар хонадон, амнияти ҳар кӯдак ва осоиши ҳар модар мебошад. Вақте сарбоз дар посгоҳи марзӣ адои хизмат мекунад, ӯ на танҳо хатти ҷуғрофиро муҳофизат менамояд, балки ормонҳои миллат ва ояндаи давлатро пос медорад. Ин масъулияти бузург аз ҳар як ҷавон иродаи қавӣ, ҷасорат ва садоқати бепоён талаб мекунад. Бинобар ин, хизмат ба Ватан бояд ҳамчун мактаби ифтихор ва мардонагӣ пазируфта шавад, на ҳамчун уҳдадории одӣ.
Мо бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки пойдории сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ аз омодагии ҳар як фарди ҷомеа вобаста аст. Агар ҷавонон бо ҳисси баланди худшиносӣ ва масъулият ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳ пайванданд, давлат боз ҳам қавитару устувортар мегардад. Зеро нерӯи асосии ҳар кишвар ҷавонони он мебошанд ва маҳз онҳо метавонанд бо иродаи матин ва муҳаббати самимӣ ба Ватан пояҳои истиқлолиятро таҳким бахшанд.
Аз ин рӯ, ҳар як ҷавонмарди тоҷикро зарур аст, ки хизмат ба Ватанро шарафи олӣ дониста, бо садоқат ва ифтихор ин рисолати муқаддасро ба анҷом расонад. Танҳо дар ҳамин сурат мо метавонем давлати соҳибистиқлоламонро ҳифз намуда, барои наслҳои оянда ҷомеаи орому пешрафта ва сарзамини ободу шукуфонро мерос гузорем.
НИЗОМЗОДА Зокирҷон Мукарам,
директори Коллеҷи техникии ДТТ ба номи академик М. Осимӣ
