Дар таърихи давлатҳо ва ҷомеаҳо ҳамеша кӯшишҳои хоинон ва душманон барои таҳриф кардани ҳақиқат ва таъсир расонидан ба оромии мардум бо мақсади ноором кардани вазъи сиёсӣ ва иҷтимоии кишварҳо вуҷуд дорад.
Ҷумҳурии Тоҷикистон, ба шарофати сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тавонистааст, оромии умумиро таъмин ва барои пешрафти иҷтимоии кишвар кӯшиш кунад.
Аммо, бо вуҷуди ин, кишвар дар баробари хатарҳо ва таҳдидҳое, ки аз сӯи гуруҳҳои ифротӣ ва шахсони манфиатҷӯ ба монанди Муҳаммадиқболи Садриддин бармеояд, рӯ ба рӯ мешавад. Ин гуна ифротиҳо бо истифода аз дуруғ ва буҳтонҳо, барои эҷоди нооромиҳо ва таъғири воқеият кӯшиш мекунанд.
Муҳаммадиқболи Садриддин ва гуруҳҳои ифротии дигаре, ки манфиатҳои хосро пайгирӣ мекунанд, пайваста кӯшиш мекунанд, ки ҷомеаи Тоҷикистонро ба роҳи хато ва муҳити ноороми сиёсию иҷтимоӣ тела диҳанд.
Онҳо бо истифода аз расонаҳо, шабакаҳои иҷтимоӣ ва дигар воситаҳо барои паҳн кардани дуруғҳо ва таҳриф кардани воқеият кӯшиш мекунанд. Ба ин восита, онҳо мехоҳанд, ки байни мардум ва давлат тафриқа андозанд, ҳиссиёти ҷамъиятиро ғалат пароканда намоянд ва мардумро бо дурӯғҳо ва иғвоҳо фурӯ баранд.
Мақсади аслии онҳо танҳо як чиз аст — тағйири рафтори иҷтимоии мардум ва таъсир ба муносибатҳо ва ҳаёти ҳаррӯзаи онҳо. Бо ин роҳ, онҳо мехоҳанд, ки оромии иҷтимоии кишварро халалдор ва ба ормонҳои худ бирасанд.
Гуруҳҳои ифротӣ ва ҷонибдорони манфиатҳои шахсие, ки ба ҳаёти сиёсиву иҷтимоии кишвар хатар эҷод мекунанд, тавассути ташкил кардани ҳизбҳои ифротӣ ва фишор ба вазъияти сиёсии кишвар кӯшиш доранд, ки истиқлолияти миллӣ ва ваҳдати Тоҷикистонро таҳдид кунанд.
Муҳаммадиқболи Садриддин, ки мақсадҳои сиёсиро на танҳо барои манфиати шахсӣ, балки барои ворид кардани кишвар ба таҳаввулоти хатарнок дорад, кӯшиш мекунад, ки бо паҳн кардани буҳтонҳо ва нофаҳмӣ ба шахсиятҳои гуногун таъсир расонад. Вай ва тарафдоронаш бо навиштаҳо ва гуфтугуҳо, ки асоси дуруғ ва хатарнок доранд, мехоҳанд эътимоди мардумро дар амалҳои хоинони миллат ва сиёсатмадорони ҳақиқатҷӯ пош кунанд.
Вокуниш ба дуруғҳо ва фитнаҳое, ки аз ҷониби Муҳаммадиқболи Садриддин ва гуруҳҳои ифротӣ паҳн мешаванд, вазифаи муҳим ва ҳатмии ҷомеаи Тоҷикистон мебошад. Барои муҳофизат кардани субот ва оромии кишвар, муҳим аст, ки тамоми мардум, мақомот ва ташкилотҳои дахлдор ба дарки дурусти воқеият ва фаҳмидани хатарҳо ва манфиатҳои воқеии давлат ва миллат равона шаванд.
Нақши иттилоот ва расонаҳо дар мубориза бо чунин дуруғҳо хеле муҳим аст. Вобаста ба ин, пайвастани тамоми институтҳои ҷомеа барои равшан кардани ҳақиқат, нишон додани асли дурӯғ, иғвоҳо ва фаҳмидани мардуми кишвар дар бораи хатарҳои эҳтимолии чунин амалҳо кӯмак мекунад.
Ҳамчунин, амалиёти таблиғотии дуруст дар ҳамаи сатҳҳои ҷомеа, аз ҷумла дар мактабҳо, марказҳои фарҳангӣ ва ҷомеаи шаҳрвандӣ, барои ҳифзи субот ва раванди демократии кишвар зарурӣ аст.
Барои муқобиллият бо гурӯҳҳои ифротӣ, зарур аст, ки сиёсат ва амалҳои таълимӣ дар самти тарбияи ватандӯстӣ ва эҳсоси миллӣ дар миёни ҷомеа пурзӯр карда шаванд. Ваҳдати миллӣ ва якдилие, ки дар ҷомеаи Тоҷикистон ҷорӣ аст, бояд тавассути таълимоти дурусти фарҳангӣ, сиёсӣ ва иҷтимоии мардум дар ҳамаи қишрҳо рушд ёбад.
Гузашта аз ин, ҳадафи ҳар як фард дар ҷомеа бояд ҳифзи арзишҳои асосии миллӣ ва тасдиқи ваҳдати миллат бошад. Ба ҳамин тартиб, нақши ҷавонон, ки ояндаи кишварро ташкил медиҳанд, дар пешгирӣ аз таъсири гурӯҳҳои манфиатҷӯ ва ифротгароӣ хеле муҳим аст.
Вокуниш ба дуруғҳо, буҳтонҳо ва иғвоҳои паҳншаванда аз ҷониби Муҳаммадиқболи Садриддин ва дигар гуруҳҳои ифротӣ на танҳо вазифаи мақомоти давлатӣ, балки вазифаи ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон аст. Тавассути амалҳои иттилоотӣ, таълимӣ ва фарҳангӣ бояд кӯшиш шавад, ки ҷомеа дар муқобили хатарҳои ифротгароии сиёсӣ ва иҷтимоӣ ҳимоя гардад. Ба ин тартиб, муҳити ором ва суботи Тоҷикистон барои рушд ва тавсеаи ҳамаи соҳаҳои иҷтимоӣ ва сиёсӣ таъмин хоҳад шуд.
сардори Раёсати молия, банақшагирӣ ва муҳосиботи
Кумита оид ба таҳсилоти ибтидоӣ ва миёнаи касбии
назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон
